
یکی از پرسشهای رایج خانوادهها این است که چرا فرد پس از ترک مواد هنوز دچار بیحوصلگی، فراموشی، تحریکپذیری یا بیانگیزگی است. پاسخ این سؤال در تغییراتی نهفته است که مصرف مواد در مغز ایجاد میکند.
مواد مخدر و محرکها سیستم پاداش مغز را تحت تأثیر قرار میدهند. در طول زمان، مغز به دریافت مقادیر غیرطبیعی دوپامین عادت میکند و توانایی تجربه لذت از فعالیتهای طبیعی کاهش مییابد.
به همین دلیل بسیاری از افراد پس از ترک احساس میکنند:
بله. مغز توانایی قابل توجهی برای بازسازی و ترمیم دارد. با قطع مصرف مواد، به تدریج عملکرد بخشهای مختلف مغز بهبود پیدا میکند؛ اما این فرآیند زمانبر است.
مدت زمان بهبودی به عواملی مانند:
بستگی دارد.
بهبود مغز پس از اعتیاد یک فرآیند تدریجی است. بسیاری از علائمی که خانوادهها به عنوان تنبلی یا بیارادگی تفسیر میکنند، در واقع بخشی از روند ترمیم مغز هستند. صبر، حمایت و ادامه درمان نقش مهمی در این فرآیند دارند.
اکثر خانوادهها با نیت کمک وارد فرآیند درمان میشوند، اما گاهی برخی رفتارها نتیجهای کاملاً معکوس ایجاد میکند.
زیرا خانواده نیز سالها تحت تأثیر اعتیاد زندگی کرده است. ترس، خشم، ناامیدی و بیاعتمادی باعث میشود تصمیمهایی گرفته شود که به روند بهبودی آسیب بزند.
پرداخت بدهیها، حل کردن تمام مشکلات و جبران مداوم اشتباهات فرد باعث میشود مسئولیتپذیری شکل نگیرد.
بررسی دائمی تلفن همراه، بازجویی مکرر و زیر نظر گرفتن تمام رفتارها معمولاً به تنش و پنهانکاری بیشتر منجر میشود.
برخی خانوادهها بلافاصله پس از ترخیص، پول زیاد، خودرو یا مسئولیتهای سنگین را در اختیار فرد قرار میدهند.
گاهی خانواده انتظار دارد چند هفته پس از ترک، همه مشکلات حل شود. این انتظار غیرواقعبینانه میتواند به تعارض و سرخوردگی منجر شود.
بهبودی فقط برای فرد مصرفکننده نیست؛ خانواده نیز باید آموزش ببیند و الگوهای رفتاری خود را اصلاح کند. به همین دلیل آموزش خانواده یکی از مهمترین ارکان درمان اعتیاد محسوب میشود.
۱. انتظار بهبودی کامل در مدت کوتاه
۲. اعتماد کامل و بدون ارزیابی
۳. بیاعتمادی دائمی و کنترل افراطی
۴. پرداخت بدهیها و حل همه مشکلات فرد
۵. پنهان کردن اعتیاد از متخصصان
۶. قطع ارتباط با جلسات آموزشی خانواده
۷. درگیر شدن در بحثها و مشاجرات بیپایان
۸. نادیده گرفتن علائم هشداردهنده لغزش
۹. مقایسه فرد با دیگران
۱۰. ناامید شدن پس از یک لغزش
خانواده باید بین «حمایت» و «تسهیل اعتیاد» تفاوت قائل شود. حمایت سالم به معنای کمک به مسئولیتپذیری فرد است، نه بر عهده گرفتن مسئولیتهای او.
این سؤال تقریباً در تمام جلسات خانواده مطرح میشود. پاسخ کوتاه این است:
اعتماد نباید یکباره برگردد؛ اعتماد باید دوباره ساخته شود.
اعتیاد معمولاً با پنهانکاری، قولهای عملنشده، مشکلات مالی و آسیب به روابط خانوادگی همراه است. بنابراین طبیعی است که خانواده پس از درمان هنوز تردید داشته باشد.
اعتماد نتیجه رفتارهای پایدار در طول زمان است.
نشانههای مثبت عبارتاند از:
بهتر است مسئولیتها به تدریج واگذار شوند. اعتماد صفر یا صد وجود ندارد. همانطور که اعتماد در طول زمان از بین رفته است، بازسازی آن نیز نیازمند زمان و مشاهده رفتارهای پایدار است.
اعتماد یک هدیه نیست که پس از ترک به فرد داده شود؛ اعتماد نتیجه عملکرد مداوم و مسئولانه است. هرچه فرد در مسیر بهبودی پایدارتر حرکت کند، زمینه بازگشت اعتماد نیز بیشتر فراهم خواهد شد.


B L O G F A . C O M
برچسب:
نویسنده: rooyeshdobareh